Zo'n twee maand geleden heb ik Maya geadopteerd.
In het begin was ze super bang. Ze heeft zich geruime tijd boven op de zoldertrap verstopt en liep bij de minste beweging ook weg.
Nu is het ijs reeds grotendeels gesmolten. Ze is nog altijd schrikachtig, maar heeft zich al tot een echte knuffelpoes ontpopt.
Ze doet niets liever dan je in de zetel of in het bed overladen met kopjes en knuffeltjes. Hierbij spint ze echt super luid, net alsof ze snurkt:)
Je moet en zal haar aandacht geven, geen ontkomen aan. Ze doet dan ook alles om je aandacht te trekken, tot het sabbelen op je haar toe.
Met ons Lenaatje heeft ze een haat-liefde verhouding. Maya loopt Lena constant achterna en vindt haar duidelijk leuk, maar doordat Lena een iets oudere en rustigere poes is, komt dit niet altijd goed over. Ze zijn ook wel jaloers van elkaar, dus ben ik vaak twee katten tegelijk aan het aaien. Maar in het algemeen kunnen we zeker niet klagen. Ze maken geen ruzie en houden elkaar gezelschap, dat is het belangrijkste.
Maya is een zachtaardige dankbare knuffelpoes en we zullen ons best doen haar het ultieme gouden mandje te bezorgen.
Groetjes
Veerle